كنايه از آنست ، زيرا ميان عرب كمياب بوده « تا آنها را بيازمائيم بدان » و گفتند : مقصود اينست كه اگر پريان به راه گمراهى ديرين خود پائيده بودند نعمت فراوان بدانها داده بوديم براى آزمايش و آنها را بسزاى كفر كيفر ميداديم « و هر كه از ذكر پروردگارش روگرداند » و از عبادت و پند و وحى او « در آوردش در عذابى سخت » و سراپاگير « و راستش مساجد از آن خدايند و نخوانيد و نپرستيد در آنها جز خدا ديگرى را » . گفتند : مقصود از مساجد همه روى زمين است ، و گفتند خصوص مسجد الحرام است كه قبله مساجد است و هم مواضع سجده باعتبار اينكه غدقن است سجده براى جز خدا و همه مواضع سجده خاص حضرات او است كه هفت باشند . « و راستش چون قيام كرد بنده خدا » يعنى پيغمبر كه براى تواضع او را عبد گفته چون در مقام حكايت از قول او است و اشاره دارد برمز قيام او « بدعوت بسوى او » و پرستش او « بسا كه همه پريان بر او فراهم شدند » و بر سر او ازدحام كردند و در شگفت ماندند از عبادت او و شنيدند قرائت او را يا اينكه همه آدمى و پرى جمع شدند تا دعوت او را نابود كنند . گويم : تفسير اين آيات بوجه ديگر در ابواب معجزات پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و جز آنها گذشت . اخبار باب 1 - در دلائل طبرى بسندى كه بمعتب مولاى امام ششم عليه السّلام رسيده آورده كه معتب گفت : من روز ترويه بيرون مدينه بودم و مردى نزد من آمد و نامه‌اى به من داد كه مهرش تر بود و نامه از امام ششم عليه السّلام بود كه در مكه به حج رفته بود ، من نامه را باز كردم و خواندم و در آن نوشته بود كه فردا چنين و چنان كن و خواستم از آن مرد بپرسم چه زمانى نزد امام بودى كسى را نديدم ، و چون آن حضرت برگشت از او پرسيدم فرمود : او يكى از شيعيان پرى ما بود كه مؤمن است و چون كار مهمى برايش پيش آيد آنها